/“Морин толгой” нөхрөө дурсахуй/
Суусрын гүйдэл
салхин шанхаар наадан сэвэлзсэнээс
Суурь
хөлгөн асрын шашир цацаг дэрвээ юү.
Сумын
наадмын дэвжээг өдөржин тойрох морьтноос
Суран
жолоо атгасан өнгийн цэцэг ургаа юу.

Миний нэг муу гэм
буй. Тэр нь юу гэвэл шал умаа хум согтохдоо энэ шүлгийг уншдаг, чингэхдээ бүр
зурагдсан пянз шиг уншдаг гэнэ. Миний архины найз нар намайг энэ шүлгийг уншаад
эхлэвэл “Нөгөө муу Аким чинь яваад өглөө, хөөрхийг гэрт нь аваачиж, авгайд нь
халуун чихийг нь атгуулахгүй бол болохоо байлаа” гэлцдэг гэнэ. Хамгийн сүүлд
Дорноговьд их Данзанравжаагийн сүм суваргын шав тавих ёслолд оролцоод буцахдаа
Одон-Гоо (Одончимэд)-ийнхоо машинд
нэг уншсан санагдана. Санагдах ч юу байх вэ, би юугаа санах вэ, Одонгоо маань л
маргааш нь хөхрөөд, “Чамайг эхлээд сонсоход овоо аятайхан байсан чинь сүүлдээ
бүр залхаад, арга ядахдаа замд сумын төвөөр орж, гуанзанд нэг аяга дахин
уулгавал харин машинд ороод овоо нам болж, чих минь амарсан” гэж хөхрөөд
байсан. Одон-гоо хүн явуулахдаа сайн л даа. Гэвч энэ нь үнэн гэж би харданам.
Эмч домч нар “Нанчид хүртэж болохгүй” гэж чандлан хорьсон атал саяхан дайрлага
дайраад нэг сэрвэл наадам болж байв. Би “Суусрын гүйдэл салхин” гэж амандаа
шивнэвэй. Үгүй нээрээ, тэр салхин согтуу боловч сохор ухаанд минь юу шивнэв ээ.